به گزارش عَلَم جنوب، کلنگ ساخت پیست اسب‌سواری شوشتر در سال ۱۴۰۲ بر زمین خورد و عملیات اجرایی آن در سال ۱۴۰۳ با مشخص شدن پیمانکار کلید خورد، اما این پروژه پیش از آنکه روی ریل توسعه بیفتد، در میان موجی از مشکلات حقوقی و فنی متوقف شد.
🔺طی صحبتی که با برخی چهره های مطلع داشتیم عنوان شد: بر اساس طرح اولیه، ۱۳۰ هکتار زمین برای این مجموعه در نظر گرفته شده بود که با کسر تاسیساتی نظیر پست برق، سوله و تصرفات اشخاص حقیقی، مساحت مفید آن به حدود ۹۰ هکتار کاهش یافت؛ زمینی که سند آن به نام اداره منابع طبیعی صادر شده و فرایند انتقال آن به اداره ورزش و جوانان هم در جریان بود. با این حال، اختصاص بودجه ۲ میلیارد تومانی در فاز نخست برای تسطیح بخشی از زمین، نه تنها گره ای از کار باز نکرد، بلکه آغازگر زنجیره‌ای از چالش‌های حقوقی شد.
🔺ورود معارضین محلی و کشاورزان منطقه که مدعی داشتن نسق زراعی هستند، پروژه را با چالش جدی مواجه کرد. مدعیانی که اعلام کردند نقشه و نقاط UTM تعریف‌شده، بر روی زمین‌های کشاورزی آنها جانمایی شده است. حتی نسخه پیچیده‌شده در جلسه فرمانداری مبنی بر حفر خندق برای مشخص کردن حدود زمین نیز راه به جایی نبرد و با ممانعت افراد نام برده همراه شد
🔺اما داستان سوءتدبیر به همین‌جا ختم نمی‌شود. بررسی‌های میدانی و پیشرفت محدود اولیه—که تنها به تجهیز کارگاه، ساخت یک اتاقک و تسطیح ناقص زمین خلاصه می‌شد—از یک فاجعه فنی پرده برداشت؛ نقشه‌های ارائه‌شده دارای ایرادات اساسی مهندسی بودند! در محل اجرای پروژه، چندین مسیر آبرو و پل طبیعی وجود دارد که در صورت تخریب یا دستکاری، مسیری برای خروج آب‌های سطحی و باران باقی نمی‌ماند و زمین‌های اطراف را با بحران آب‌گرفتگی مواجه می‌کند.
امروز با اتمام مدت قرارداد پیمانکار، این سوال اساسی از مسئولان استانی و شهرستانی مطرح است:
❗️چرا پروژه‌ای با این حجم از اهمیت، این‌گونه به حال خود رها شده است؟
❗️چرا پیش از کلنگ‌زنی، استعلام‌های حقوقی، رفع معارضین و ارزیابی‌های دقیق کارشناسی و مهندسی انجام نشد تا سرمایه‌های عمومی این‌گونه معطل نمانند؟
❗️علت عدم پیگیری برای تخصیص اعتبارات جدید و حل گره‌های حقوقی چیست؟
❗️ مردم شوشتر و جامعه ورزشی منطقه منتظر پاسخ شفاف و اقدام عاجل متولیان امر هستند تا مشخص شود آیا این پیست بالاخره رنگ بهره‌برداری را خواهد دید یا به لیست پروژه‌های بایگانی‌شده خواهد پیوست.
